Een goed portret maak je niet met de beste camera.
Een goed portret maak je met echt contact.

Of ik nu op een eenzame bergtop in Peru sta of in de hectiek van een markt in India, ik maak pas een foto nadat er contact is geweest. Een praatje, een blik of iets anders dat het ijs breekt. Pas dan vraag ik of ik iemand mag fotograferen. Die volgorde is precies waarom mijn foto's werken: mensen poseren niet voor een vreemde. Ze staan er ontspannen bij omdat ze al even gezien zijn.

Als verpleegkundige op de spoedeisende hulp werk ik dagelijks in situaties die geen ruimte laten voor aarzelen: snel schakelen, meedenken en op het moment zelf de juiste keuze maken. Die instelling neem ik mee naar een shoot. Of het nu gaat om een portret, een sessie voor een website of foto voor een flyer. Ik denk mee over wat het beeld moet doen en pas me aan waar nodig.

Het resultaat: geen poserende plaatjes, maar beelden die kloppen. Zowel voor degene die erop staat en waar het beeld voor bedoeld is.